மிச்சம் !

சந்தர்பங்களின் சாத்தியத்திற்கு

உதவக்கூடுமென

சேருமிடத்தை மாற்றியவாறு

கணத்துக்கொண்டே போனது

ஓர் பயணம் …

எங்கும் இறங்க மனமின்றி

இருப்பின் தடயங்கள் ,

இழந்த இரவுகளை

எண்ணிக்கொண்டு

கிளம்பும் போதெல்லாம்

நினைவுகளை சுமந்து போகிற

ஏதேனுமொரு திசையில்

குறுக்கிடும் காகத்திற்கு

தெரியாது

எதிர்பார்புகளின் குவியலோடு

அலையும் வாழ்வு பற்றி

-கவிதா ரவீந்தரன்


நன்றி திண்ணை
http://puthu.thinnai.com/?p=632

இவைகள் !

ஒரு பறவையின் நீலச் சிறகு ...

இன்னும் உறுத்திக்கொண்டிருக்கும்

உன் பார்வை ...

அன்னியமாக உருக்காட்டி

மறையும் என்னுருவம் ...

தொலைந்த பயணத்தின்

தொடக்க நாட்கள் ...

கொஞ்சமும்

இங்கிதமற்ற முறையில்

சலனப்படும் மணம்..

நமக்கு நாமே

எழுதிக்கொண்ட ஓர் இரவு .....

பூட்டிய வீட்டின் முன்

விட்டெறிந்த கடிதம் ...

மற்றும்

என் வருகைக்காக

காத்து பதுங்கி

முகம் புதைத்திருக்கும்

கருப்பு நிற நாய்…

இவைகள் .,

இவைகள் மட்டும்தான்

இன்று எனக்கு சொந்தமானவை ....!

-கவிதா ரவீந்தரன்


நன்றி திண்ணை
http://www.thinnai.com/?module=displaystory&story_id=311052218&format=html

புழுங்கும் மௌனம்!

ஒரு மௌனத்தை

எவ்வளவு நேரம் சுமப்பது

உன் பொய்களையும்

கனவுகளையும்

போதையாய்

புணர்ந்த வலிகளோடு ...

பெருத்த பாலைவனங்களில்

உடைந்த பீரங்கிகள்

சொல்லும் மௌனங்களை

உரசிப் பார்த்ததுண்டா நீ ?

முழுமையின் பிரவாகத்தில்

ஒரு புள்ளியை

தனக்குள் புதைத்து

புளுங்கியதுண்டா நீ ?

தனிமை குவிந்திருந்தும்

மேலோட்டமாய்

ஒரு இரைச்சலுக்குள்

சலனப்பட்டதுண்டா நீ ?

பாலைவனத்தின்

கள்ளிச் செடியில்

வடியும் ,

கடைசி சொட்டு

மௌனத்தை புசித்து செல் !

அல்லது

ஒரு ஆணின் செருக்கோடு

மௌனத்தின் முலைதேடு ...

உன் கர்வத்தின் மௌனத்திற்கு

பதில் சொல்வாள்

உன் தாய்

அல்லது உன் மகள் ...


- கவிதா ரவீந்தரன்



நன்றி
திண்ணை

http://www.thinnai.com/?module=displaystory&story_id=311051520&format=html

அவனுக்கு அவள் அந்நியமாய் ....

எழுத நினைத்து

எழுதாமல் விட்ட

எத்தனையோ

தருணங்களை

தணிக்கை

செய்யாமல்

முன்வைக்க

முடியுமா ....

அவனுக்கு

அவள் அந்நியமாய் ....

அவன்

தனது நிழலை

புணர்ந்து

கொண்டிருக்கிறான் ...

என் எழுத்தில்

என் குருதியின்

வாடையும்

சுவையும்

தெரிகிறதா

உனக்கு ?

உள் அதிர்வுகளை

உனக்கு

முத்தமாக

மாரித்தந்தேன்

உனது சிலிர்ப்பை

நீ கவிதைஎன்றாய்

நான் காதல் என்றேன்

அவ்வளவே ...

செல்லரித்து

சிதைந்த

விரிசலுற்றிருந்த

சுவரில் ...

கவிதை எழுதிக் கொண்டிருந்த

அவளை பார்த்து

பயங்கொண்டு ஓடியது

எட்டுக்கால் பூச்சி ...

கைக்கு சிக்கவில்லை

இருந்தும்

எழுதிகொண்டிருக்கிறது

இன்னுமொரு காதலுக்காக .....

யாருமற்ற சபையின் மௌனங்கள்..

தோல்விகளின் வரலாற்றை

நாம் பங்கிட்டுக் கொள்ள வேண்டும்

சமரசங்களின் மீது

நம்பிக்கையிழந்த அடையாளங்கள்

அதன் மேஜையில்..

நகக் கீறலின் வடுவைப் போல்

தங்கி விடுகிறது..

யாருமற்ற சபையின்

வனையப்பட்ட மௌனங்கள்..

சொற்ப சொற்களுடன் போரிடுகின்றன

யாவற்றையும்

குறிப்பெடுத்துக் கொள்ளும்படி..!

காலம்

நமக்கு பிடிக்கிறதோ இல்லையோ

நம்மிடம் இருப்பது மூன்று தெரிவுகள் தான்

நேற்று இன்று நாளை ....

மூன்று கூட இல்லை

ஏன்னென்றால்

தத்துவவாதிகள் சொல்வது போல

நேற்று என்பது நேற்றுதான்

அது நமது நினைவுகளில் மட்டுமே

தங்கிஇருக்கிறது

ஏற்கனவே பறிக்கப்பட்ட ரோஜாவிலிருந்து

விளையாடுவதற்கான சீட்டுக்கட்டுகள்

இரண்டு மட்டுமே உள்ளன ;

நிகழ்காலம் எதிர்காலம்

இல்லை

இரண்டு கூட இல்லை

ஏன்னென்றால்

நிகழ்காலம் என்பது

கடந்த காலத்தின் விளிம்பை

தொட்டுக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர

அது ஒன்றும்

நிகழ்காலத்தில் இல்லை

இளமையை போல்

அதுவும் செலவாகிவிட்ட ஒன்று

கடைசியில் நம்மிடம் இருப்பது

எதிர்காலம் மட்டுமே

நான்

எனது மதுகோப்பையை

அந்த வராத நாளுக்காக

உயர்த்துகிறேன்

நம்மிடம்

இருப்பது

அது

மட்டும்தானே ?

பசித்த வாடை..

எனது

விருப்பங்களின்

தசைநாரைப் பிளந்து

மௌனக் கொக்கியில்

தொங்கவிட்ட பின்

எழுந்து

பறக்கின்றன

பசித்த வாடையோடு

ஆயிரம் நினைவுகள்..!

வாழ்க்கை

நொடியில் தவறிவிடும் பேருந்து

கனவு முடியும் முன்

களைந்து விடும் தூக்கம் ,

வேறொருவரின் கையில்

நாம் விரும்பிய பரிசுப்பொருள் ,

எடுப்பதற்குள் ஓய்ந்துவிடும்

அலைபேசியின் அழைப்பு ,

நினைவுக்கு வரும் முன்

போக்குவரத்தில் மறைந்து விடும்

எங்கேயோ பார்த்த முகம்

வாழ்கை தான் எவ்வளவு நிச்சயமற்றது ....

இரகசியம்

ஒரு நண்பகலின்

ஆழ்ந்த மௌனத்தில்

உணர்ந்தேன் ...

பிரபஞ்ச இரகசியங்களின்

திறவுகோல்

காலடியில் மிதிபட்டு

காய்ந்த சருகுகள்

ஏற்படுத்தும் ஓசைக்கும்

நிசப்ததிற்கும்

இடையில்

ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருப்பதை ......

ஏன் 

ஒற்றை வரியில் சொல்வதானால் 

நான் தொலைந்துதான் போனேன் ..

ஊர்க்குருவியின் இறக்கைகளாக 

எப்போதும் துடித்துக் கொண்டிருந்த 

மனசிற்கு 

ஏன் இந்த திடீர் பலவீனம் ?

எங்கே ஒளிந்துகொண்டன 

என் ஆன்மாவின் இனிய சங்கீதங்கள் ?

தடிமனான புத்தகங்களிடையேயும் 

கனத்து போயின கண்கள் 

முன்னே விரிந்திருக்கும் 

சவால்களிற்காக 

கொஞ்சமும் இங்கிதமற்ற முறையில்

அவை என் தசைகளை வலிக்கின்றன ...

எந்த நிமிடமும் அறபோகின்ற

கயிற்று உறவுகளை  பேணுதலிலே

வலு விழக் கிறேன்

தினமும் புதிய சிக்கலாய் பிரிகின்றன

 

நாட்கள்

 

கடந்து போன ஒரு மழைக்காலத்தையும்

 

குயிலின் கூவளையும்

 

இனியும் பிரியத்துடன் ரசிப்பேனா ?

 

கருகிப் புகை மண்டும் விளக்கினருகிருந்து

 

தொலைந்து போன நட்களிற்காய்

 

ஏங்குகிறேன் ...

 

அவை மீண்டும் வராது போகலாம்

 

என்றென்றைக்குமே ...

 

மௌனத்தினிடையேயோர்

 

புள்ளிச் சலனம் போல

 

எல்லாமாகவும்

 

ஒன்றுமில்லாமலும் நான் ...

 

 

மனம்

மறுபடி அடுக்கி நிமிர்வதற்குள்

 

மீண்டும்மொரு காற்று

 

மனமும் சீட்டடுக்கு மாளிகைதான் . . .

நான்

பிரிந்திருந்த ஐந்தாம் நாளில் 

 

மெல்ல முளைத்தது சோகம் 

 

முதன் முதலில் கண்ட காலங்கள் 

 

புன்னகை மட்டும் பரிமாறிக்கொண்ட நிமிடங்கள் 

 

மெல்லத் தொடங்கி 

 

தீவிரமாகத் தொட்டுக் கொண்ட நேரங்கள் 

 

இரண்டு நாள் செல்ல 

 

சோகம் நிறம் மாறி 

 

மூர்க்கத்துடன் காமம் 

 

எங்கோ நின்று அலைக்கும்

 

வீடு நோக்கித் திறந்து கிடந்தன கண்கள் 

 

கதவு திறந்து உள்ளே நுழையவும் 

 

என்னை பிடித்துக் கொள்கிறது

 

சுயமுனைப்புடன்

 

நான் போகும்போது விட்டுப்போன

 

நானென்னும் சுயம்.

விண்ணப்பம்

நடு இரவில் கண்விழிக்கும் போதும்

கொட்டும் மழையில் வீடு திரும்பும் போதும்

நாக்கில் காய்ச்சல் கசக்கும் போதும்

நாவலின் கடைசிப் பக்கம் வாசிக்கும் போதும்

ஜன்னல் இருக்கை ரயில் பயணத்திலும்

கர்ப்பக்கிரகத்திலிருந்து வெளிவந்தவுடனும்

உன் முகம் பார்க்கத்தான் வேண்டுகிறேன்

என்னோடே இருப்பாயா, எப்போதும்?

"முடிவுகள் என்பவை சிந்திக்க இயலாமல் 

 

சோர்வடையும் பொழுது அறிவிக்கப்படுபவை "

கண்ணாடிச் சில்லுகள்

மௌனங்களுக்கூடாக சிந்திக் கிடந்த வார்த்தைகள்  வெப்பம் தாளாமல்  சூடேறுகின்றன ... மெலிதாக கைவிரல்கள் நடுங்கியவன்னம் தொலைபேசியின் மறுமுனையிலிருந்து பேசிக் கொண்டிருந்தேன் நான் ... பயணத்தில் எங்கோ தொலைக்கப்பட்ட பையில் நமது  கடைசி சந்திப்பின் போது பரிமாறிய அன்பு நொறுங்கிக் கிடக்கிறது பிரிக்கப்படாத பிஸ்கட்டென ... சில நிமிட நல விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு  மீண்டும் இடமாறிக்கொள்கிறோம்   நாம் ... இன்று எனது கனவில் மழைத்துளிகள் விழுந்து நொறுங்கி பாதையெங்கும் பரவிக் கிடக்கின்றன கண்ணாடிச்  சில்லுகள் ...

மழை

நேற்று 

இப்படித்தான் இருந்தது 

இன்றும் 

இப்படியேதான் இருக்கிறது 

நாளையும் 

இப்படித்தான் இருக்கும் போல 

எது எப்படி இருந்தாலும் 

மழை எப்பொழுதும் போல் 

குளிர்வித்து விடுகிறது 

மண்ணையும் மனதையும் .... 

நிச்சயம்

நினைவறிந்த நாளிலிருந்து
இருட்டு இடுகாடு சுடுகாடு எதுவென்றாலும் பயந்தான்
அறியாத ஊர்களில்
இறுதியூர்வலங்களையும்
தெரியாத நபர்களின்
சவ அடக்கங்களையும்
முடிந்தவரை விலக்கி நடந்துள்ளேன்.

சர்வ நிச்சயமாய்............
என்னையும் ஒருநாள்
தூக்கிவந்தொரு காட்டில்
"இன்றிலிருந்து இங்கே தூங்கடா ராஜா"
என்று கிடத்திவிடத்தான் போகிறார்கள்
இருந்தும் இன்னும்
எதுக்கென்றுதெரியவில்லை
இருட்டு இடுகாடு சுடுகாடு
எல்லாவற்றுக்கும் பயம்தான்

கேள்வியில்லாத சடங்கு

ஆதி பராசக்தி ஆளானது
ஆடிப்பூரத்திலாம்
அம்மா சொல்கிறாள்
ஆசிரியர் சொல்கிறார்
அம்மன்கோவில் ஐயர் சொல்கிறார்
அந்த அதிசயத்தை ஆர்வத்துடன்
கவனித்து ஆவணமாக்கி வைத்த
அ(ஆ)தி மானுஷன்தான் யாரோ?

நட்பு

ஒன்பதரை மணி காலேஜிக்கு
ஒவ்வொருத்தனா கெளம்பும் போது
ஒருத்தன் மட்டும் தூங்கிகிட்டிருப்பான்
ஒன்பது இருபது ஆகுற வரைக்கும்...


அடிச்சி புடிச்சி கெளம்புறப்போ
அரை குறையா குளிச்சதுண்டு
பத்து நிமிஷ பந்தயத்துல
பட படன்னு சாப்டதுண்டு

பதட்டதோட சாப்பிட்டாலும்
பந்தயத்துல தோத்ததில்ல,
லேட்டா வர்ற நண்பனுக்கு
பார்சல் மட்டும் மறந்ததில்ல!


விறுவிறுன்னு நடந்து வந்து
காலேஜ் Gate நெருங்குறப்போ
'வெறுப்படிக்கிதுடா மச்சான்'னு
ஒருத்தன் பொலம்பி தொலச்சாக்கா,
வேற எதுவும் யோசிக்காம
வேகவேகமா திரும்பிடுவோம்
வெட்டியா ரூம்ல அரட்டை அடிக்க,
இல்ல 'வெற்றி' தியேட்டர்ல படம் பாக்க!


'கஷ்டப்பட்டு' காலேஜிக்கு போனா
கடங்கார professor கழுத்தறுப்பான்...
assignment எழுதாத பாவத்துக்கு
நாள் முழுக்க நிக்கவச்சி தாக்கறுப்பான்!

கேலி கிண்டல் பஞ்சமில்ல,
கூத்து கும்மாள குறையுமில்ல,
எல்லாருக்கும் சேத்துதான் punishmentன்னா
H.O.Dய கூட விட்டதில்ல!

ஈ அடிச்சான் காபி இந்தபக்கம்னா
அத அடிப்பான் காபி அந்தபக்கம்...
ஒருத்தன் மட்டும் படிச்சிட்டு வந்து
ஒன்பதுபேர் பாஸ் ஆனதுண்டு!

பசியில யாரும் தவிச்சதில்ல
காரணம் - தவிக்க விட்டதில்ல...
டீக்கடையில கடன்வச்சி குடிச்சாலும்
சரக்கடிக்க பஞ்சமே வந்ததில்ல!

அம்மா ஆசையா போட்ட செயினும்
மாமா முறையா போட்ட மோதிரமும்
fees கட்ட முடியாத நண்பனுக்காக
அடகு கடை படியேற அழுததில்ல ...

சட்டைய மாத்தி போட்டுக்குவோம்
சாதி சமயம் பாத்ததில்ல,
மூஞ்சிமேல காலபோட்டு தூங்கினாலும்
முகவரி என்னன்னு கேட்டதில்ல!

படிச்சாலும் படிக்கலன்னாலும்
பிரிச்சி வச்சி பாத்ததில்ல...
அரியர்ஸ் வெச்சாலும் வெக்கலன்னாலும்
அந்தஸ்த்து பாத்த ஞாபகமில்ல!

வேல தேடி அலையுறப்போ
வேதனைய பாத்துப்புட்டோம்
'வெட்டி ஆபிஸர்'னு நெஜமாவே
மாறி மாறி சிரிச்சிகிட்டோம்!

ஒருத்தன் மட்டும் சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சு
ஒன்பது பேரும் உக்காந்து சாப்பிட்டப்போ
மனசு கட்டபொம்மனா நண்பனுக்கு நன்றி சொல்ல
கண்ணு எட்டப்பனா கண்ணீர் சிந்தி காட்டி குடுக்கும்...
பக்குவமா இத கண்டும் காணாம
நண்பன் தட்டி கொடுக்க நெனைக்கிறப்போ
'சாப்பாட்ல காரம்டா மச்சான்'னு
சமாளிச்சி எழுந்து போவோம்...


நாட்கள் நகர,
வருஷங்கள் ஓடுது,
எப்போதாவது மட்டுந்தான் இ-மெயிலும் வருகுது
"Hi da machan... how are you?" வுன்னு...


தங்கச்சி கல்யாணம்,
தம்பி காலேஜி,
அக்காவோட சீமந்தம்,
அம்மாவோட ஆஸ்த்துமா,
personal loan interest,
housing loan EMI,
share market சருக்கல்,
appraisal டென்ஷன்,
இந்த கொடுமையெல்லாம் பத்தாம
'இன்னிக்காவது பேச மாட்டாளா?' ன்னு
இஞ்சிமறப்பா போல ஒரு காதல்,


எப்படியோ வாழ்க்க ஓடுது ஏடாகூடமா,
நேரம் பாக்க நேரமில்ல போதாகாலமா!
இ-மெயில் இருந்தாலும்
இண்டர்னெட் இருந்தாலும்
கம்பெனியில ஓசி phone இருந்தாலும்
கையில calling card இருந்தாலும்
நேரம் மட்டும் கெடைக்கிறதில்ல
நண்பனோட குரல கேக்க
நெனச்சாலும் முடியறதில்ல
பழையபடி வாழ்ந்து பாக்க!

அலைபேசி இருந்தும் அழைக்க முடியாம போனாலும்
orkut இருந்தும் scrap பன்ன முடியாம போனாலும்
'available' ன்னு தெரிஞ்சும் chat பன்ன முடியாம போனாலும்
'ஏண்டா பேசல?' ன்னு கோச்சிக்க தெரியல..
இத பெரிய பிரச்சனையா யோசிக்கவும் முடியல!


கல்யாணத்துக்கு கூப்பிட்டு
வரமுடியாமா போனாலும்,
அம்மா தவறின சேதி கேட்டதும்
கூட்டமா வந்தெறங்கி,
தோள் குடுத்து தூக்கி நிறுத்தி
பால் எடுத்தவரை கூட இருந்து
சொல்லாம போக வேண்டிய இடத்துல
செதுக்கிவச்சிட்டு போன என் தோழர்கள்
தேசம் கடந்து போனாலும்
பாசம் மறந்து போகாது!
பேசக் கூட மறந்தாலும்
வாசம் மாறி போகாது!
வருஷம் பல கழிஞ்சாலும்
வரவேற்பு குறையாது!
வசதி வாய்ப்பு வந்தாலும்
'மாமா' 'மச்சான்' மாறாது!

தேடல்

மழைக்கால நாள் ..!
பிய்த்துக் கொட்டுகிறது பேய் மழை !
பிள்ளைகள் பேயாட்டம் வீட்டுக்குள்

பள்ளிகள் விடுமுறை !
புயல் பற்றிய எச்சரிக்கை !
சாலைகளைச் சரண் அடைந்த மரங்கள் !
இவை பற்றிய கவலை இன்றி. . .
 ஈரத்தோடு குடை ரீப்பேர்க்காரன்
கூவுகின்றான் நடுத்தெருவில். . .

நல்லதாய் நான்கு குடைகள் இருந்தும்
நம்பிக்கையோடும் ..நனைந்த உடைகளோடும் சுற்றுகின்ற

 அவனுக்கு கொடுக்க
பழைய குடை ஏதேனும் இருக்கிறதா..
பரண் மேல் தேடுகின்றேன்...