அவனுக்கு அவள் அந்நியமாய் ....

எழுத நினைத்து

எழுதாமல் விட்ட

எத்தனையோ

தருணங்களை

தணிக்கை

செய்யாமல்

முன்வைக்க

முடியுமா ....

அவனுக்கு

அவள் அந்நியமாய் ....

அவன்

தனது நிழலை

புணர்ந்து

கொண்டிருக்கிறான் ...

என் எழுத்தில்

என் குருதியின்

வாடையும்

சுவையும்

தெரிகிறதா

உனக்கு ?

உள் அதிர்வுகளை

உனக்கு

முத்தமாக

மாரித்தந்தேன்

உனது சிலிர்ப்பை

நீ கவிதைஎன்றாய்

நான் காதல் என்றேன்

அவ்வளவே ...

செல்லரித்து

சிதைந்த

விரிசலுற்றிருந்த

சுவரில் ...

கவிதை எழுதிக் கொண்டிருந்த

அவளை பார்த்து

பயங்கொண்டு ஓடியது

எட்டுக்கால் பூச்சி ...

கைக்கு சிக்கவில்லை

இருந்தும்

எழுதிகொண்டிருக்கிறது

இன்னுமொரு காதலுக்காக .....

யாருமற்ற சபையின் மௌனங்கள்..

தோல்விகளின் வரலாற்றை

நாம் பங்கிட்டுக் கொள்ள வேண்டும்

சமரசங்களின் மீது

நம்பிக்கையிழந்த அடையாளங்கள்

அதன் மேஜையில்..

நகக் கீறலின் வடுவைப் போல்

தங்கி விடுகிறது..

யாருமற்ற சபையின்

வனையப்பட்ட மௌனங்கள்..

சொற்ப சொற்களுடன் போரிடுகின்றன

யாவற்றையும்

குறிப்பெடுத்துக் கொள்ளும்படி..!

காலம்

நமக்கு பிடிக்கிறதோ இல்லையோ

நம்மிடம் இருப்பது மூன்று தெரிவுகள் தான்

நேற்று இன்று நாளை ....

மூன்று கூட இல்லை

ஏன்னென்றால்

தத்துவவாதிகள் சொல்வது போல

நேற்று என்பது நேற்றுதான்

அது நமது நினைவுகளில் மட்டுமே

தங்கிஇருக்கிறது

ஏற்கனவே பறிக்கப்பட்ட ரோஜாவிலிருந்து

விளையாடுவதற்கான சீட்டுக்கட்டுகள்

இரண்டு மட்டுமே உள்ளன ;

நிகழ்காலம் எதிர்காலம்

இல்லை

இரண்டு கூட இல்லை

ஏன்னென்றால்

நிகழ்காலம் என்பது

கடந்த காலத்தின் விளிம்பை

தொட்டுக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர

அது ஒன்றும்

நிகழ்காலத்தில் இல்லை

இளமையை போல்

அதுவும் செலவாகிவிட்ட ஒன்று

கடைசியில் நம்மிடம் இருப்பது

எதிர்காலம் மட்டுமே

நான்

எனது மதுகோப்பையை

அந்த வராத நாளுக்காக

உயர்த்துகிறேன்

நம்மிடம்

இருப்பது

அது

மட்டும்தானே ?

பசித்த வாடை..

எனது

விருப்பங்களின்

தசைநாரைப் பிளந்து

மௌனக் கொக்கியில்

தொங்கவிட்ட பின்

எழுந்து

பறக்கின்றன

பசித்த வாடையோடு

ஆயிரம் நினைவுகள்..!

வாழ்க்கை

நொடியில் தவறிவிடும் பேருந்து

கனவு முடியும் முன்

களைந்து விடும் தூக்கம் ,

வேறொருவரின் கையில்

நாம் விரும்பிய பரிசுப்பொருள் ,

எடுப்பதற்குள் ஓய்ந்துவிடும்

அலைபேசியின் அழைப்பு ,

நினைவுக்கு வரும் முன்

போக்குவரத்தில் மறைந்து விடும்

எங்கேயோ பார்த்த முகம்

வாழ்கை தான் எவ்வளவு நிச்சயமற்றது ....

இரகசியம்

ஒரு நண்பகலின்

ஆழ்ந்த மௌனத்தில்

உணர்ந்தேன் ...

பிரபஞ்ச இரகசியங்களின்

திறவுகோல்

காலடியில் மிதிபட்டு

காய்ந்த சருகுகள்

ஏற்படுத்தும் ஓசைக்கும்

நிசப்ததிற்கும்

இடையில்

ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருப்பதை ......

ஏன் 

ஒற்றை வரியில் சொல்வதானால் 

நான் தொலைந்துதான் போனேன் ..

ஊர்க்குருவியின் இறக்கைகளாக 

எப்போதும் துடித்துக் கொண்டிருந்த 

மனசிற்கு 

ஏன் இந்த திடீர் பலவீனம் ?

எங்கே ஒளிந்துகொண்டன 

என் ஆன்மாவின் இனிய சங்கீதங்கள் ?

தடிமனான புத்தகங்களிடையேயும் 

கனத்து போயின கண்கள் 

முன்னே விரிந்திருக்கும் 

சவால்களிற்காக 

கொஞ்சமும் இங்கிதமற்ற முறையில்

அவை என் தசைகளை வலிக்கின்றன ...

எந்த நிமிடமும் அறபோகின்ற

கயிற்று உறவுகளை  பேணுதலிலே

வலு விழக் கிறேன்

தினமும் புதிய சிக்கலாய் பிரிகின்றன

 

நாட்கள்

 

கடந்து போன ஒரு மழைக்காலத்தையும்

 

குயிலின் கூவளையும்

 

இனியும் பிரியத்துடன் ரசிப்பேனா ?

 

கருகிப் புகை மண்டும் விளக்கினருகிருந்து

 

தொலைந்து போன நட்களிற்காய்

 

ஏங்குகிறேன் ...

 

அவை மீண்டும் வராது போகலாம்

 

என்றென்றைக்குமே ...

 

மௌனத்தினிடையேயோர்

 

புள்ளிச் சலனம் போல

 

எல்லாமாகவும்

 

ஒன்றுமில்லாமலும் நான் ...